شهید کاک احمد مفتی زاده ، ناجی ملت کرد

لعن صحابه و تطابق آن با قرآن

نویسنده: ناجی کرد
طبقه بندی:اصـــحـــاب رســـول الله،

سه شنبه 7 آبان 1387

بسیار مشاهده شده است که اشخاص نه تنها به واژه و معنی لغات خوب توجه نمی کنند بلكه حتی بی توجه به آن ، این واژه ها بر سر زبان انان می افتد و مکررا از آن استفاده می کنند . یکی از این واژه های پر کاربرد در مذهب شیعه ، لعن و نفرین است. درحالی که این تفکر و نگرش بازتاب های سیاسی و اجتماعی غیر قابل جبرانی دارد که با اصل توحید در تضاد است.

لعنت درواقع به معنای این است که فردی ازدرگاه خدا طرد شود و از رحمت خدا دور شود و هیچ گاه بخشیده نشود و هیچ کس نمی تواند به اوکمک کند و عاقبتی جز جهنم نخواهد داشت. (باید توجه داشت که واژه «لعنت» به معنای حرمان ابدی از چیزی و یا کسی است و در اصطلاح اسلامی ، به معنای حرمان ابدی از رحمت و مغفرت الهی است. )

« وَمَن یَلْعَنِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ نَصِیراً » « و هر كه را خداوند نفرین كند ( و از درگاه مرحمت و محبّت خود براند ) كسی را نخواهی یافت كه یاور او گردد ( و وی را از خشم خدا پناه دهد و برهاند ) . » (سوره نساء آیه52)

درابتدا همه ی سوره هایی که واژه لعن در آن استفاده شده است آورده وسپس این واژه قرآنی را مورد بررسی قرار می دهیم و در نهایت هم الگوهای گفتاری قرآنی رابیان می کنیم.

سوره بقره آیه 88 : لعن به خاطر کفر ، سوره بقره آیه 89 : لعن به خاطر کفر به قرآن درصورتی که تصدیق کننده کتاب های آسمانی دیگر بود ، خطاب به اهل کتاب ، سوره بقره آیه 159 :لعن برای کسانی که پنهان می دارند دلائل و هدایت فرو فرستاده شده از خدا و نیز آیات خدا را کتمان می کنند ، سوره بقره آیه 161:لعن به خاطر کفر ، سوره آل عمران آیه 61 :لعن به خاطر ستیز با پیامبر به واسطه علم و دانشی که به او رسیده است منظور همان قرآن است ، سوره آل عمران آیه 87 :لعن به خاظر پذیرفتن آیین به غیر اسلام و راه کفر را در پیش گرفتن سوره نساء آیه 46 : لعن برای برخی از یهودیان به خاطر کفرشان و مسخره کردن دین ، سوره نساء آیه 47 : لعن برای اهل کتاب درصورتی که به قرآن ایمان نیاورد همان گونه که یهودیان درگذشته مورد لعن قرار گرفته اند ، سوره نساء آیه 52 : لعن برای کسانی که بهره ای از کتاب های آسمانی دارند با این وجود به بتان و شیاطین ایمان می آورند ، سوره نساء آیه 93 :لعن برای کشتن مومن به عمد ، سوره نساء آیه 118:لعن برای شیطان ، سوره مائده آیه 13 : لعن برای بنی اسرائیل به دلیل شکستن پیمانی که باخدای خود داشتند ، سوره مائده آیه 60 : لعن به خاطر شیطان پرستی و راه کفر را در پیش گرفتن ، سوره مائده آیه 64 : لعن برای یهودیان به خاطر دروغ بستن برخدا ، سوره مائده آیه 78 : لعن برای کافران بنی اسرائیل بر زبان داود و عیسی به خاطر سرکشی و از حد گذشتن ، سوره اعراف آیه 38 : لعن کفار در زمان قیامت برای همدیگر

سوره اعراف آیه 44 : لعن برای ظالمین درقیامت ، سوره توبه آیه 68 : لعن برای کفار و منافقین ، سوره هود آیه 18 : لعن برای ظالمین و کسانی که بر خدا دروغ می بندند ، سوره هود آیه 60 : لعن برای اقوام کافر گذشته مثل عاد ، سوره هود آیه 99 : لعن برای اقوام کافر گذشته مثل فرعون ، سوره رعد آیه 25 : لعن برای کسانی که پیمان خدا را نقض می کنند و پیوندهایی که باید حفظ شود را حفظ نمی کنند و در روی زمین فساد و تباهی می کنند ، سوره حجر آیه 35 : لعن برای شیطان ، سوره اسراء آیه 60 : درخت لعن شده که منظور درختی است که در جهنم قرار دارد كه برای لعنت شدگان است ، سوره نور آیه 7 :لعن فرستادن افرادی که همسران خود را متهم به فحشاء می کنند در صورتی که درغگوباشند درقسم خوردن ، سوره نور آیه 23: لعنت برای کسانی که زنان پاکدامن ، بی خبر و مومن را به زنا متهم می کنند ، سوره قصص آیه 42 : لعن برای فرعون و سپاهیانش ، سوره عنکبوت آیه 25 : لعن فرستادن کفار برای هم در روز قیامت ، سوره احزاب آیه 57 : لعن برای کفار ، سوره احزاب آیه 61 : لعن برای کفار ، سوره احزاب آیه 64 :لعن برای کفار ، سوره احزاب آیه 68 :لعن کفار برای همدیگر در روز قیامت ، سوره ص آیه 78 :لعن برای شیطان ، سوره غافر آیه 52 :لعن برای ظالمین در روز قیامت و زمانی که معذرت خواهی به درد آن ها نمی خورد ، سوره محمد آیه 23 : لعن برای کفار و کسانی که از خدا روی گردان می شوند ، سوره فتح آیه 6 :لعن برای منافقین

قرآن به غیر از این که افراد به خصوصی مثل فرعون و قارون و ابولهب و ...كه نامشان را ذکر کرده و برای ما مشخص نموده است كه قطعا جهنمی می باشند ، در مورد هیچ شخصی صحبتی نیاورده و به صورت کلی و با ذکر اقوام و گروه ها بیان داشته است.

اصلا صحبت از بهشتی یا جهنمی بودن اشخاص خارج از دسترس انسان هاست (مگراینکه درقرآن نامی ازآنها به طور صریح برده شده باشد) این تنها در قدرت خداست و از مسائل غیب و پوشیده است ماخدا نیستیم. شاید فردی چند دقیقه قبل از مرگش موضع گیری خود را عوض کرده و انسان مومنی شده است شاید فردی چند دقیقه قبل از مرگش کفران کرده و کافر شده است. چون زمانی مورد لعن قرار خواهد گرفت که دیگر نتواند مسیر توبه و بخشش را در پیش گیرد ( و بر کفر خود حتی در زمان مرگ نیز اصرار داشته باشد .)

لعنت کلمه ای سنگین است یعنی پیش داوری قبل از محاکمه و دادگاه خداوندی و حکم صادر کردن قبل از حسابرسی . مسئله ای که در دستان خداست و تو آن را به عهده گرفتن.

توجه به نکاتی ، بسیار ضروری است:

1- لعن تنها دست خداست و تنها او می داند که چه کسی بهشتی و جهنمی است و ما نمی توانیم نام کسی را قید کنیم مگر به صورت کلی بگوییم که خداگفته اگر کسی تا آخر عمرش این گونه باشد بهشتی است و اگر بر خلاف آن باشد مورد لعن خداست و جهنمی است.

2- اگر خوب توجه شود تمامی گروه هایی که مورد لعن قرار می گیرند در یک جهت فکری و حرکتی هستند.

3- نکته ای که دراین مورد جالب است تمامی گروه های اسلامی به غیر ازتشیع این قدر زبانش آلوده به لعن نبوده است با وجود کشته شدن انسان هایی که از دیدگاه گروه های دیگر امکان داشته مومن بوده (بدست گروه های شیعی) اما تشیع را مورد لعن قرار نداده اند.

4- این تنها خداست که لعن را تعیین می کند و می فرستد و اگر زمانی فردی خود را به گروه کافران ملحق کند. اما نکته ای درمقابل آن باید تذکر داده شود : اگرامروز بگوییم درجهان کافر وجود دارد (هنوز من در این مورد شناخت کاملی پیدا نکرده ام و بحث کفر برایم مجهول است) این به معنای لعن برای او نیست چرا که در همان آیات ، دیگر راه های توبه برای او باز است مگر این که با دیدگاه کفر بمیرد که این برای ما مجهول است و چون خدا نیستیم نمی توانیم او را لعن کنیم . چگونه فهمیدیم که حجت ، کامل بر او تمام شده است و با نگاه کفر هم مرده است مگر ما خدا شدیم؟ هنوز دادگاه خدایی نیامده كه برای افرادحکم صادرمی کنیم . می بینید چگونه افراد راه شرک را در پیش می گیرند؟! ما تنها می توانیم به افراد بگوییم که اگر کسی این چنین مسیری را در پیش بگیرد و با آن بمیرد مورد لعن خدایی قرار می گیرد اما نام شخص خاصی را ببریم و او را مورد لعن و نفرین قرار دهیم با روح اسلامی نمی خواند.

به این دوآیه خوب توجه کنید:

« ‏ إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَكَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَن یَشَاءُ وَمَن یُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِیداً ‏ » « ‏ بیگمان خداوند شرك ورزیدن به خود را ( از كسی ) نمی‌آمرزد و بلكه پائین‌تر از آن را از هركس كه بخواهد ( و صلاح بداند ) می‌بخشد . هر كه برای خدا انباز بگیرد ، به راستی بسی گمراه گشته است ( و خیلی از حق پرت شده است ) . ‏»(سوره نساءآیه116)

« ‏ یَوْمَ لَا یَنفَعُ الظَّالِمِینَ مَعْذِرَتُهُمْ وَلَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ‏ » « ‏ آن روزی كه عذرخواهی ستمگران بدیشان سودی نمی‌رساند ، و نفرین ( و طرد از رحمت خدا ) بهره آنان خواهد بود و سرای بد ( دوزخ ) از آن ایشان خواهد شد . ‏ » (سوره غافرآیه 52)

اول خداوند می گوید که تمامی گناهان را از هرکس که خود بخواهد مگر شرک خواهد بخشید. دوم در آیه بعدی می گوید عذر خواهی برای ستمگر و کافر در روز قیامت به سود او نیست و سپس نتیجه در آن زمان برای او لعن است. اما آیا روز قیامت در دستان ماست که بفهمیم چه کسی بهشتی یاجهنمی است؟! ( یا بفهمیم که چه کسی مورد رحمت خدا قرار می گیرد و چه کسی لعن می شود؟! ) پس هر فردی وقت و زمان دارد . برای همین هیچ شخصی حق لعن دیگران را ندارد و ما می بینیم که اگر پیامبری هم کسی و یا قومی را لعن می کند زمانی است که به فرمان خدا این این لعن را صادر می کند و یا زمان فرا رسیدن عذاب خداوندی برای آن قوم بوده است . و آن هاهم برعکس ما ، با وحی در ارتباط بوده اند .اما آیا ما با وحی در ارتباطیم؟ نیستیم ! پس باید همانند پیامبران در راه نجات انسان ها بکوشیم ؟ امکان دارد فردی در آخرین لحظات عمرش ایمان بیاورد و از گذشته خود توبه کند و در بهترین جایگاه ها در نزد خدا قرار گیرد و همان طور که عکس آن نیز امکان پذیر است.

ادامه مطلب را مطالعه کنید ...

مفهوم عدالت صحابه

نویسنده: ناجی کرد
طبقه بندی:اصـــحـــاب رســـول الله،

سه شنبه 12 شهریور 1387

موضوع عدالت صحابه از موضوعات مهمی است که بر هر مسلمانی واجب است که به درستی آن را بداند . حقیقتاً من در نوشتن یا بحث از این موضوع به دلیل حساسیت و اهمیت بیش از حدش تردید بسیار داشتم ، اما آنچه که مرا به نوشتن واداشت ، سخنانی بود که از افراد جاهل و هواپرستی که خود را به علم منتسب می کنند اما علم از آنها بری است شنیدم و خواندم ، سخنان و کلماتی از آنها در حق صحابه و مشاجراتشان شنیدم که حکم خدا نیست ، از شبهاتی استفاده می کنند و بر آن اصرار می ورزند ، و روایات ضعیف و ساقط و جعلی و دروغین و واهی را به کار می برند که سست تر از تارهای عنکبوت است ، فوراً آنها را از کتابهای ادبیات و تاریخ و داستانهای شبچره و کتب جعلی و ضعیف می گیرند و جمع آوری می کنند...

دلایلی از کتاب و سنت بر تعدیل صحابه همدیگر را یاری کرده اند به نحوی که برای فرد شکاک ، شکی در تحقیق تعدیل آنها باقی نمی گذارد ، هر حدیثی که در بین راوی آن و بین پیامبر صلی الله علیه وسلم سند متصلی هست ، عمل به آن لازم نیست مگر بعد از اینکه عدالت رجال آن حدیث ثابت شود ، و نظر در احوال آنان واجب است بجز صحابی که حدیث را از پیامبر صلی الله علیه وسلم گرفته است ، چون عدالت صحابه با تعدیل خداوند و خبر دادن از پاکی آنها و بر گزیدنشان با نص قرآن کریمی که به هیچ شکلی باطل در آن وارد نمی شود ، ثابت و معلوم است ، از جمله :

1.این آیه که می فرماید :

{ وکذلک جعلناکم أمّة وسطاً لتکونوا شهداءَ علی الناس و یکون الرسول علیکم شهیداً } [ بقره / 143]

یعنی:« و اینچنین شما را امتی میانه قرار دادیم تا بر مردم گواه باشید و پیامبر بر شما گواه باشد».

وجه استدلال به این آیه ، این است که : کلمه « وسطاً» به معنی عادل و نیکو است ، و به خاطر اینکه مخاطبین این آیه به طور مستقیم صحابه هستند . تفسیر طبری (2/7) ، الجامع لأحکام القرآن (2/153)، تفسیر ابن کثیر (1/335).

و بعضی از اهل علم ذکر کرده اند که اگر چه لفظ عام است ولی مراد از آن خصوص است ، و قولی گفته است : که آیه درحق صحابه نازل شده است نه غیر از آنان . الکفایة خطیب (ص 64 ). بنابراین آیه گویای عدالت صحابه رضی الله عنهم است قبل از کسان دیگری از این امت که بعد از آنان آمدند .

2 . آیه :{کنتم خیر أمّة أُخرجت للناس تأمرون بالمعروف و تنهون علی المنکر و توءمنون بالله} [ آل عمران / 110]

یعنی:« شما بهترین امتی بودید که برای مردم پدیدار شدید که به کار پسندیده فرمان می دهید و از کار ناپسند باز می دارید و به خدا ایمان دارید».

وجه استدلال : این آیه خوب بودن مطلق این امت را بر سایر امت های پیشین را ثابت کرده است ، و اولین کسانی که در این خوبی ، مخاطب این آیه هستند به طور مستقیم و در حین نزول ، صحابه گرامی هستند ، و این استقامت آنها را که خداوند آنها را به بهترین امت توصیف کند ولی اهل عدل و استقامت نباشند ، مگر بهتر بودن غیر از این است ، همانطور که جایز نیست که خداوند اعلام کند که آنها را امتی (وسط) یعنی عادل قرار داده است ، ولی آنها جز این باشند . _الموافقات شاطبی (4/40-41) ...

رسول خدا صلی الله علیه وسلم در احادیث بسیاری آنها را توصیف کرده و در تنظیم آنها تفصیل داده است و با تعدیل آنها به زیبایی آنها را ستوده است ، از جمله این احادیث :

1- حدیثی که شیخین در صحیحشان « بخاری » (1/31) و مسلم (3/136) از حدیث ابوبکرة روایت کرده اند که پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود : ( ..... ألا لیبغ الشاهد منکم الغائب) . یعنی ( آگاه باشید کسانی که از شما حاضر هستید به کسانی که غایب هستند برسانند ).

کیفیت استدلال : این سخن را پیامبر صلی الله علیه وسلمدر بزرگترین جمع صحابه در حجة الوداع بیان داشتند ، و از جمله بزرگترین ادله ثبوت عدالت آنهاست ، وقتی که از آنها خواست آنچه را که از او شنیده اند به کسانی که در آن جمع حضور ندارند برسانند بدون اینکه یک نفر از آنان را استثنا کند .

2 – شیخین در صحیحین «بخاری» (2/287-288) و مسلم (4/1964) از حدیث عمران بن حصین رضی الله عنهم روایت کرده اند که گفت : پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمود : (خیر أمتی قرنی ثم الذین یلونهم ثم الذین یلونهم ) یعنی : بهترین امت من قرن من است آنگاه کسانی که به دنبال آنها می آیند و آنگاه آنهایی که به دنبال آنها می آیند ) .

کیفیت دلالت : وقتی که پیامبر صلی الله علیه وسلم به خیر بودن مطلق آنها گواهی می دهد می توانیم بگوییم که صحابه به طور مطلق عادل هستند .

، بنابراین تمام صحابه با تعدیل و ثنای آنها توسط خدا و رسولش عادل هستند ، و دیگر احتیاجی به تعدیل هیچ کس دیگری نیست ...

اهل سنت و جماعت بر اینکه تمام صحابه بلا استثنا عادل هستند اجماع کرده اند و در بین آنها فرقی قائل نشده اند و نسبت به آنها حسن ظن دارند با نظر به اینکه خداوند با دادن افتخارهم صحبتی با پیامبرصلی الله علیه وسلم ، آنها را گرامی داشته است و نیز به خاطر مفاخر آشکاری که داشتند از جمله یاری دادن پیامبرصلی الله علیه وسلم و هجرت با او و جهاد در حضور ایشان و محافظت از امر دین و به پا داشتن حدود آن . بنابراین شهادت و روایاتشان مقبول است بدون تکلف در مورد اسباب عدالتشان به اجماع کسی که قولش معتبر است .

اجماع بر عدالتشان از جمع کثیری از علما نقل شده است

در تمام این نقلهای مبارک برای اجماع آن ائمه ، بیان واضح و دلیل قاطعی هست بر اینکه ثبوت عدالت صحابه به طور عام ، امری است قطعی و مسلم ، پس بعد از تعدیل خدا و رسولش و اجماع امت بر آن برای کسی شک و تردیدی باقی نمی ماند.

متن کامل را در ادامه مطلب مطالعه کنید ...

مدح ابوبکر در کتاب الله و احادیث

نویسنده: ناجی کرد
طبقه بندی:اصـــحـــاب رســـول الله،

یکشنبه 22 اردیبهشت 1387

اگر به طور كلّى بخواهیم فضایل و مناقب خلفا را در قرآن را بررسى كنیم هر چهار خلیفه پیامبر (صلی الله علیه و سلم): أبوبكر، عمر، عثمان و على - رضى اللّه عنهم اجمعین - از مهاجرین و سابقین نخستین بوده‏اند كه در مكّه - در همان اوایل دعوت پیامبر (صلی الله علیه و سلم) - به او ایمان آوردند و او را در تمام مراحل دعوت و تبلیغ، یارى و همراهى نمودند، و در بینشان كسانى بودند كه تمام مال و ثروت خود را در راه دعوتش صرف نمودند.. أبوبكر (رضی الله عنه) كسى بود كه بلافاصله با شنیدن سخنان پیامبر (صلی الله علیه و سلم) ایمان آورد و در همان روزها، شش نفر به واسطه او ایمان آوردند.. همو بود كه بردگانى همچون بلال حبشى را از مالكانشان مى‏خرید و آزاد مى‏كرد[1].

مهاجرین و انصار، به طور صریح و بدون هیچ شبهه و تردیدى در جاهاى زیادى از قرآن كریم، مورد تكریم و بزرگداشت خداوند قرار گرفته‏اند. [2]. امّا گذشته از آن، آیات دیگرى هستند كه در شأن آنها به طور خصوص نازل گشته است كه ما در اینجا به چند مورد از آنها استناد مى‏كنیم:

- زمانى كه أبوبكر (رضی الله عنه)، هفت برده مسلمان - از جمله بلال - را از صاحبان مشركشان خریدارى كرد، مشركین گفتند: أبوبكر براى این بلال را خرید تا بلال صاحب فرزندان شود و همگى آنها را به خدمت و بردگى خود برگیرد! كه خداوند این آیات را در حقّش نازل فرمود:[3]

« وَسَیُجَنَّبُهَا الأَتْقَى الَّذِی یُؤْتِی مَالَهُ یَتَزَکَّى وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُ مِن نِعْمَةٍ تُجْزَى إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الأَعْلَى‏ » [4] « و پرهیزگارترین (انسانها) از آن (آتش هولناك) به دور داشته خواهند شد؛ آن كس كه مال و دارایى خود را (در راه خدا) مى‏دهد تا خویشتن را پاكیزه بدارد. هیچ كس بر او حقّ نعمتى ندارد تا (بدین وسیله به نعمتش پاسخ گوید و از سویش، آن) نعمت جزا داده شود، بلكه تنها هدف او جلب رضاى پروردگار بزرگوار و بلندمرتبه‏اش مى‏باشد»

- زمانى كه أبوبكر ایمان آورد، عثمان، عبدالرحمن‏بن‏عوف، طلحه، سعیدبن‏زید، زبیربن‏عوام و سعدبن‏أبى وقاص، نیز نزد او رفتند و پس از اینكه سخنان نیك أبوبكر (رضی الله عنه) را شنیدند، ایمان آوردند[5]، كه این آیات نازل شدند:[6].

« وَاتَّبِعْ سَبِیلَ مَنْ أَنَابَ إِلَیَّ »[7]. « و پیروى كن كسى را كه به سوى من بازگشته است »

« فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ » [8]. « پس بندگان مرا بشارت ده همان کسانى که سخنان را مى شنوند و از نیکوترین آنها پیروى مى کنند »

- یا زمانى كه أبوبكر (رضی الله عنه) همراه با پیامبر (صلی الله علیه و سلم)، از مكّه به مدینه - دو نفرى - هجرت كردند و چون كفّار مكّه آنها را تعقیب مى‏كردند، به غارى - به نام ثور - پناه بردند[9]..مشركین تا درِ غار آمدند كه همان موقع أبوبكر (رضی الله عنه) غمناك مى‏شود كه نكند وارد شوند و به پیامبر (صلی الله علیه و سلم) آسیب برسانند كه پیامبر (صلی الله علیه و سلم) در آن لحظه به رفیقش مى‏گوید: «غم مخور! خدا با ماست!».. و این آیات نازل شدند :

« إِلَّا تَنصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِینَ کَفَرُوا ثَانِیَ اثْنَیْنِ إِذْ هُمَا فِی الْغَارِ إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَتَحْزَنْ إِنَّ اللّهَ مَعَنَا فَأَنْزَلَ اللّهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ » [10]. « اگر شما (مسلمانان)، او (یعنى پیامبر) را یارى نكنید، خدا (همیشه) یارى‏اش كرده، زمانى كه كافران او را (از مكّه) بیرون راندند، در حالى كه دومین نفر (یعنى أبوبكر) همراهش بود، و هر دو در غار بودند، زمانى كه (پیامبر) به رفیق و همدمش مى‏گفت: ناراحت نباش! خدا با ماست! و خدا آرامش (خود) را بر او نازل كرد (و از حالت نگرانى بیرونش آورد »

- یا زمانى كه پیامبر (صلی الله علیه و سلم) از معراج برگشت، اوّلین كسى كه گفته‏هایش را تكذیب كرد، أبوجهل بود و اوّلین كسى كه او را تصدیق كرد، أبوبكر بود و گفت: صدقت یا رسول اللّه!.. كه این آیات در حقّشان نازل گشت:

« فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن کَذَبَ عَلَی اللَّهِ وَکَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جَاءَهُ أَلَیْسَ فِی جَهَنَّمَ مَثْویً لِلْکَافِرِینَ وَالَّذِی جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولئِکَ هُمُ الْمُتَّقُونَ » [11]. « چه كسى ستمگرتر از آن كسى است (یعنى أبوجهل) كه بر خدا دروغ مى‏بندد و راستى و حقیقت را كه (پیامبر) نزد او آورد، تكذیب مى‏كند؟ آیا منزل و جایگاه كافران در دوزخ نخواهد بود؟ و كسى كه با راستى و صداقت آمد (منظور پیامبر)، و كسى كه او را تصدیق داشته (منظور أبوبكر)، آنان همان پرهیزگاران واقعى هستند »

از همین جا بود كه پیامبر (صلی الله علیه و سلم) و دیگر مسلمانان، به أبوبكر (رضی الله عنه) لقب «صدّیق»، و به أبوجهل لقب «كذّاب» دادند.. چنانچه على و فرزندانش، او را صدّیق صدا مى‏زدند؛ مثلاً در تفاسیر شیعه آمده كه علی (رضی الله عنه) فرمود: «مراد از «والذى جاء بالصدق» رسول خداست و مراد از «صدّق به» أبوبكر صدّیق است كه او را تصدیق نمود».[12] أبوالفتح أربلى نیز روایتى در همین مورد آورده كه عروه بن‏عبداللّه از امام باقر درباره تذهیب شمشیر با طلا پرسید كه آیا درست است؟ فرمود: هیچ اشكالى ندارد؛ زیرا أبوبكر صدّیق، شمشیرش را با طلا تذهیب كرده بود.. عروه مى‏گوید: گفتم: تو مى‏گویى: صدیق؟! فرمود: آرى! صدّیق! و هر كس به او صدّیق نگوید، سخن خدا را در دنیا و آخرت، تصدیق نكرده است!».[13]

امام باقر، این را از طرف خود نگفته، بلكه از جدّ خود رسول خدا (صلی الله علیه و سلم) تبعیّت كرده.. كسى كه از طریق وحى، او را صدیق نامیده است؛ چنانچه در «دارقطنى» از او روایتى آمده كه فرمود: «شخصى از پدرش زین‏العابدین سؤال كرد كه چرا أبى‏بكر، صدّیق است؟ در جواب فرمود:« قد سماه صدیقا رسول اللّه و المهاجرین و الأنصار و من لم یستمعه صدیقا فلا صدّق اللّه قوله فى الدنیا و الآخرة؛» همانا رسول خدا (صلی الله علیه و سلم) و مهاجرین و انصار، او را صدّیق نام نهاده‏اند، و هركس او را صدّیق نداند، در واقع گفته خدا را در دنیا و آخرت، تصدیق نكرده است!»..

«بحرانى» نیز در تفسیر خود از على‏بن إبراهیم روایت كرده كه گفت: «پدرم برایم از چند نفر بازگو كرده كه آنها از أبى‏عبداللّه شنیده‏اند كه فرمود: زمانى كه رسول خدا (صلی الله علیه و سلم) با أبوبكر در غار بودند، به او گفت: اى أبوبكر! انگار من كشتى جعفر و یارانش را كه بر آب دریا روان است، مى‏بینم! همچنین انصار را مى‏بینم كه متواضعانه و با قلبى سرشار از محبّت، به استقبال ما مى‏آیند و جلوى درب خانه‏شان چشم‏به راه ما هستند! أبوبكر گفت: و تو آنها را مى‏بینى یا رسول اللّه؟! فرمود: آرى! أبوبكر گفت: آنها را به من نیز نشان بده! پس پیامبر (صلی الله علیه و سلم) بر چشمانش دست كشید و آنها را دید و سپس فرمود: به راستى كه تو صدّیق هستى!».[14]

پاسخ به شبهات در رابطه با مناقب حضرت ابوبکر

شبهه اول : اینكه أبوبكر در آن غار مصاحب پیامبر (صلی الله علیه و سلم) بوده، فضیلتى نیست؛ زیرا یوسف - علیه‏السّلام - نیز در زندان چند نفر مصاحب او بودند. همچنین از آیه پیداست كه أبوبكر مى‏ترسیده است، و از طرفى، بودن خدا با أبوبكر فضیلتى به حساب نمى‏آید؛ چون خدا با تمام چیزهاست!

پاسخ ما : ابتدا لازم است جهت تکمیل مطلب دو نمونه دیگر در بیان مناقب حضرت ابوبکر (رض) را عرض کنیم :

ادامه مطلب را مشاهده کنید .

[1] - اسلام‏شناسى، دكتر على شریعتى، ص‏497.

[2] - ؛ از جمله آیات «لا تجد قوما یؤمنون باللّه و الیوم الآخر...» (المجادلة/22).. و «وعد اللّه الذین آمنوا منكم و عملوا الصالحات لیستخلفنهم فى الأرض» (النور/55).. و «یا أیها الذین آمنوا من یرتد منكم عن دینه فسوف یأتى الله بقوم...» (المائدة/54).. و «قل للمخلفین من الأعراب ستدعون إلى قوم...» (الفتح/16) و چند آیه دیگر كه مفسّران درباره خلفاء به طور خصوص دانسته‏اند.. و در پستی در وبلاگ ناجی کرد با نام «مقام صحابه در نصوص قرآن» بدان پرداخته ایم.

[3] - شأن نزول آیات، ترجمه و نگارش دكتر محمّد جعفر اسلامى، ص‏574-573- سیره إبن‏هشام، ج‏1، ص‏340- سیره حلبیة، ج‏1، ص‏335-334- البدایة و النهایة، ج‏3، ص‏58.

[4] - سوره لیل آیات 17-20.

[5]- شأن نزول آیات، واحدى نیشابورى، ترجمه جعفر اسلامى، ص‏467-439

[6] - اسلام‏شناسى، دكتر على شریعتى، ص‏497

[7] - لقمان آیه 15

[8] - زمر 17-18

[9] - اسلام‏شناسى، شریعتى، ص‏143.

[10] - توبه 40

[11] - زمر 32-33

[12] - تفسیر مجمع البیان، شیخ طبرسى، ذیل همان آیه.

[13] - كشف الغمة فى معرفة الأئمة، ج‏2، ص‏147.

[14] - البرهان، بحرانى، ج‏2، ص‏125.

کدام یک از چهار خلیفه راشد ، افضل و برتر است؟

نویسنده: ناجی کرد
طبقه بندی:اصـــحـــاب رســـول الله،

سه شنبه 13 شهریور 1386

از جمله اموری که شکی در آن نیست این است که معیار و مقیاس برتری نزد خداوند متعال مبتنی بر شرف و بزرگی پدران و اصل و تبار نیست . زیرا فرمود : « وجعلناکم شعوبا وقبائل لتعارفوا إنّ أکرمکم عند اللّه أتقاکم »( حجرات 13) « و شما را تیره ها و قبیله ها قرار دادیم تا یکدیگر را بشناسید،(اینها ملاک امتیاز نیست ، )گرامى ترین شما نزد خداوند با تقواترین شماست »

پس تقوی اساس بالا یا پایین بودن مقام و منزلت انسان است . بنابراین مسلمانان – غیر از آنان که به مخالفتشان توجهی نمی شود – اجماع کرده و متفق القول اند که ابوبکر صدیق برتر و افضل از تمام صحابه است ، بعد از او عمر بن خطاب است و به دنبال او عثمان بن عفان است و سپس علی بن ابی طالب و آن گاه بقیه ی صحابه ، گویند بعد از آنان از نظر منزلت و مقام عشره مبشره اند سپس اهل بدر و بعد اهل احد و آن گاه کسانی که در بیعت رضوان بودند .

متن کامل در ادامه ی مطلب قرار داده شده است با سر فصل های زیر:

کدام یک از چهار خلیفه راشد ، افضل و برتر است؟

ابوبکر صدیق خلیفه رسول الله (ص)

دلایل افضلیت ابوبکر صدیق (رض)

در این قسمت ۹ مورد از دلایل افضلیت سیدنا ابوبکر (رض) آورده شده است

نظرات حضرت علی در رابطه با حضرت ابوبکر

در این قسمت نظرات حضرت علی در رابطه با حضرت ابوبکر مشاهده می کنیم که همگی در کتب شیعی اقتباس شده اند

نظرات فرزندان حضرت علی در رابطه با حضرت ابوبکر

( در این قسمت نظرات ائمه ی شیعه را در رابطه با سیدنا ابوبکر مشاهده می کنیم )

امیر المومنین عمر بن خطاب (رض)

دلایل فضل و برتری فاروق (رض)

در این قسمت نیز 8 مورد از دلایل افضلیت حضرت عمر را بیان کرده ایم

نظرات حضرت علی در رابطه با حضرت عمر

نظرات فرزندان حضرت علی در رابطه با حضرت عمر

امیرالمومنین عثمان بن عفان عدوی (رض)

دلایل فضل و برتری عثمان (رض)

در این قسمت نیز 8 مورد از دلایل افضلیت ایشان را ملاحظه می فرمایید

نظرات حضرت علی در رابطه با حضرت عثمان

نظرات فرزندان حضرت علی در رابطه با حضرت عثمان

امیر المومنین علی بن ابی طالب (رض)

دلایل فضل و برتری علی (رض)

در این جا نیز 10 مورد از دلایل افضلیت ایشان را بیان کرده ایم

سخن آخر

اگر همگی مطلب را مطالعه نکرده اید و یا اینکه نمی خواهید مطالعه بفرمایید لااقل سخن آخر آن را مطالعه کنید که بسیار قابل توجه است .

مقام صحابه در نصوص قرآن کریم

نویسنده: ناجی کرد
طبقه بندی:اصـــحـــاب رســـول الله،

جمعه 26 مرداد 1386