ادامه مطلب را ملاحظه فرمائید ...

دراینجا رابطه‌ انسان‌ با زمین‌ و با آن چه‌ در هستی‌ هست‌ روشن‌ می‌شود . بین‌ انسان‌ و ماده‌ رابطه‌ مالكیت‌ می‌تواند برقرار شود. انسان‌ می‌تواند مالك‌ چیزی‌ بشود. اما با شروطی ‌، اول‌ طبق‌ آن اصل‌ سرمایه‌ تحصیلی ‌، با كار و رنج‌ خودش‌ آن چیز را به دست‌ آورده‌ باشد. چطور؟! یا خودش‌ درست‌ كرده‌ باشد یا این كه‌ اگر دیگران‌ درست‌ كرده‌ باشند و این‌ از سرمایه‌ اعتباری‌ یعنی‌ پول‌ استفاده‌ می کند و می خواهد آن جنس‌ را بخرد ، آن پولی‌ كه‌ به‌ دست‌ آورده‌ با رنج‌ وتلاش‌ خودش‌ به‌ دست‌ آورده‌ باشد ، نه‌ این كه‌ من‌ كار كرده‌ باشم‌ و پولش‌ رو آن شخص بخورد ‌ .شما زحمتكش ها ، كارگران‌ كار كنید ، مزدی‌ ناچیز بگیرید و بعد آن ارباب ها روی‌ پول ها بلولند و بازی‌ كنند. این‌ نه! ‌، این‌ پول‌ متعلق‌ به‌ این ها نیست ‌. وقتی‌ سرمایه‌ اعتباری‌ را از راه‌ خودش‌ به‌ دست‌ آورده‌ باشم ‌، آن وقت  با این‌ سرمایه‌ اعتباری‌ یعنی‌ این‌ پول‌ چیزی‌ بخرم ،‌ من‌ مالك‌ آن چیز می‌شوم‌. اما متوجه‌ این‌ نكته‌ باشید که این‌ مالكیت‌ باز هم دائم نیست (بلکه) رابطه‌ای‌ است‌ اعتباری ‌.                          

مثلا انسانی‌ مقداری‌ سرمایه‌ اعتباری‌ دارد که در بانك ها خوابانده‌ است ، خواباندن‌ پول‌ دربانك ها یا در هر جای دیگر دو صورت‌ دارد ‌: یكی‌ این كه‌ برای‌ گردش‌ كارش‌ مجبور است كم‌ كم‌ پس‌ انداز کند و بعد آن را بیرون‌ می آورد و كارش‌ را به راه می‌اندازد . یكی‌ این كه‌ شخصی‌ حقوق‌ بگیرد‌ یا کاگری است كه‌ روزانه‌ یا ماهانه‌ چیزی‌ به دست‌ می آورد و بعد هم مجبور است پس‌ انداز کند و  از عایدی های‌ روزانه ا‌ش‌ یا ماهانه ا‌ش‌ برای‌ مثلا لباسش ، برای‌ خرید زمستانیش ‌، برای‌ خیلی‌ مسائل‌ كه‌ مثلا در نوبت هایی‌ پیش‌ می آید در زندگی ‌. این‌ نوع‌ پس‌ انداز حلال است . اما باز چون‌ سرمایه اعتباری‌ ارزش‌ معامله‌ در بین مردم‌ دارد ، اگریك‌ سال‌ خواباند - هرچند برای‌ كار ضروری‌ باشد‌ و حلال است ‌ـ بایدزكاتی‌ بدهد ، یعنی‌ مدیون‌ جامعه‌اش‌ شده‌ كه‌ پول را خوابانده ، .هرچند به سبب  ضرورت‌ و منطق‌ِ صحیحی‌ بوده ،‌ اما باز چون‌ پول را خوابانده -‌ هرچند منطقی - ‌، باید ضرری كه‌ به‌ جامعه‌ زده است را‌ جبران‌ بکند ‌. اگر‌ این‌ پول‌ (در میان و) در دستان مردم‌ بود ،  مردم‌ به‌ واسطه ی‌ این‌ سرمایه‌ اعتباری‌ می‌توانستند سرمایه‌های‌ تولیدی‌ خود را اضافه‌ كنند و كمكی‌ كنند به‌ پیشرفت‌ وضع‌ اقتصاد . وقتی‌ این‌ پول‌ می‌خوابد ‌ـ هر چند حلال‌ و هر چند درست‌ ـ ، بالاخره‌ از دست‌ مردم‌ بیرون‌ آمده و مردم‌ مقداری‌ ضرر این را دیده اند كه‌ این‌ پول‌ رفته‌ و در بانك‌ خوابیده است ‌، به‌ این‌ دلیل‌ باید زكاتش‌ را بدهد .

یكی‌ این كه‌ سرمایه‌ از نظ‌راسلام‌ چیست‌؟ و چند نوع است‌؟ و بعد با تناسب‌ آگاهی‌ كه‌ درمورد سرمایه‌ از نظ‌ر اسلام‌ پیدا كردیم ‌، می‌رسیم‌ به‌ مفهوم‌ مالكیت ‌.

سرمایه‌ از نظ‌ر اسلام‌  سه‌ نوع است : سرمایه‌ ط‌بیعی ‌، سرمایه‌ تحصیلی ـ كه‌ دراصطلاح‌ امروزی‌  تولیدی گفته می شود ‌اما اصلاح‌ قدیمی اش‌ همان‌ تحصیلی است و یعنی‌ انسان‌ حاصلش‌ می‌كند ـ و سرمایه‌ اعتباری‌.

سرمایه‌ ط‌بیعی‌ عبارت است‌ از چیزی‌ كه‌ انسان‌ درفراهم‌ كردنش زحمتی‌ نداشته و كاری‌ نكرده‌ است ‌. عالم‌ ماده‌ عموما برای‌ انسان وبرای‌ هر جانداری‌ درحد امكان‌ استفاده‌ اش ‌ سرمایه‌ ط‌بیعی است‌ ‌. زمین ‌، آن چه‌ درزمین‌ است‌ آنچه‌ دراط‌راف‌ زمین‌ است‌ و اگرمتناسب‌ و معقول‌ علم‌ پیشرفت‌ كند ، نه‌ این كه‌ فضانوردها در كره‌ ماه‌ پیاده‌ ‌شوند در حالی که درآن‌ خانه‌ انسان ها از گرسنگی‌ بمیرند ، اگرپیشرفت‌ علمی‌ ما درست‌ شد ، (و در این حالت) به‌ منظ‌ومه ‌های‌ دیگر و كهكشان ها رفتیم‌ ، آن چه که در آن ها آفریده‌ شده است ،‌ همگی‌ سرمایه‌ ای ط‌بیعی‌ دراختیار انسان است‌ .

ازنظ‌ر اقتصاد اسلامی‌ سرمایه‌ ط‌بیعی‌ مط‌لقا به‌ احدی‌ تعلق‌ ندارد . زمین‌ - یعنی‌ سط‌حش -‌ برای‌ كشاورزی‌ ، برای‌ خانه‌سازی و... مط‌لقا به‌ احدی‌ تعلق‌ ندارد . ملك‌ عام‌ انسان هاست و بعد معادن‌ و آن چه که از زمین‌ به‌ دست‌ می آید ، جنگل ها ، تمام‌ ثروت های‌ سطح و درون‌ زمین‌ ، آن گونه كه‌ توضیح‌ دادیم‌ متعلق‌ به‌ تمام‌ مردم‌ است ‌. قانون‌ « والارض‌ وضعها للانام »‌ این‌ خود زمین‌ ، و « خلق‌ لكم‌ ما فی‌ الارض‌ جمیعا » مرحله‌ نهایی ‌، و « سخر لكم‌ الشمس‌ والقمر» . به‌ ط‌ور خلاصه‌ به‌ انسان‌ خط‌اب‌ می‌كند . خداوند ، زمین‌ را برای‌ افراد معینی‌ نیافریده است ‌. برای‌ همه‌ شما انسان ها ، وآن چه‌ درزمین‌ است‌ و (حتی فراتر از آن ها) .

چه غریبانه به سرزمین ابدی و آرامت کوچیدی و چه آشنا و صمیمی بودی وقتی هر سخنت حجتی بود تا کوره راه ها روشن شوند و چراغی بر فراز راه باشی . وجودت شمع شد تا تاریکی کوچه های راه را به فروغش تابناک کنی و امروز چه روزها بر ما رفت و تو نبودی .

چه حرف ها گفتند و چه پیرایه ها بستند و افسانه ها بافتند و چه حکم ها به نامت صادر کردند . تو اقیانوس بودی با فکری که مرهم بود برای همه و تو را و افکارت را منحصرانه و دیکتاتورانه به مردابی تشبیه کردند که حتی راه به برکه ای هم نداشته باشد . تو باران بودی و کویر فکرهایمان را سیراب می کردی ولی تو را در شیشه ی عقاید کوچکشان زندانی کردند . حرف هایت را که یک مثنوی سخن بود در تک بیت های شعرت خلاصه کردند و ندانستند که تو برای همه باید باشی نه فقط برای گروهی که خودشان را وارثت معرفی می کنند . مگر می شود عقیده را و حرف هایت را گروگان کوته فکری هایشان کنند این گروه ناباور ، که تو را با تمامی فراخی و فرحناکی به کوتاهی قلعه ی کوچک بدل کرده اند .

با عقایدی گسسته ، بسته به خواب و خیال به تفسیرت نشسته اند . شعرهایت را با تفسیر به رأی و منفعت خود به خورد مردمان می دهند . اگر خودت بودی به راستی خطی بر تمام تعبیرهایشان می شدی ، حالا بدون خود خودت برایت تصویر ترسیم می کنند .

امروز در شانزدهمین سال کوچ ناباورانه ات معترض به تمام حرف هایشان درباره ی تو می نویسم و خوب می دانم اینان نه تو را خوب می شناسند و نه خوب می شناسانند . اینان نفع خود را ، تفسیر خود را ، سایه ی خود را پشت تو پنهان کرده اند و من خوب می دانم که باید دنبالت بگردم ، پشت تمام حرف هایی که می گویند مال توست و نیست ، و تفسیر هایی که می کنند و نیست . من تو را نه در برکه و دریا که در مسیری اقیانوسی می خواهم با تمام گستردگی نه در حجم کوچک شعرهایت ، نه در معنی کم رنگ حرف هایت .

این جا هرکس از تو بگوید سرزنش می شود . هرکس حرف هایت را تکرار کند ، سرکوبش می کنند . از تو تصویری توتالیتری ساخته اند که مرز حرف هایت از دایره ی کنش آن ها فراتر نرفته است . این ها تو را در شعاعی خفیف تر از سایه هایت زندانی کرده اند و هر حرفی را غیر از زبان خودشان درباره ی تو محکوم می کنند .

چقدر تنگ نظرانه تو را در قفس نوشته هایت فشرده اند . من تو را با حرف های دیگر از زبان کسی دیگر می خواهم . آن ها بین همه و خودشان ، مرز خودی و غیر خودی کشیده اند و دره ی اختلاف به اندازه ی تمام کردستان . و تو با آن عکس آشنا و نگاه پر سخنت گویی سخنان مکررت را تکرار می کنی و من خوب می دانم به غلط از تو می گویند و تو آنی نیستی که اینان می گویند .

امروز برایت ، ای عزیز رفته ، از دلتنگی مردمی می گویم که دلشان نمی خواهد تو را قسمت کنند . تو مال هیچ کس نیستی اما عده ای تو را در فکرهای کوتاه و بی منطقشان محبوس کرده اند و مفری برای فردائیان در حرف های تو نیست . کاش بودی و با حرف هایی تازه می گفتی که بوی تمام کهنگی و زنگار تمام شعرهایت را از دفترهای خاک آلودشان می گرفتی که تو در شعر و گیومه و پرانتز خلاصه نمی شوی .

مگر می شود اقیانوس را سد بست و یا دریا را در کوزه ای ریخت .

کاش بودی و می دیدی که در حقت و در حق یارانت چه جفاها کردند . یارانت را راندند و از دل شعرهایت تفسیری به نفع خود خارج کردند .

کاش بودی و می دیدی ... !

انسان،به اعتباروجود فردیش ،و به اعتبارعضوی از جامعه،دارای صفات،مشخصات و خصوصیاتی است مادی و معنوی، كه تنها وقتی ممكن است،فرد درجامعه،و جامعه به واسطه افراد،به معنی واقعی زندگی انسانی و سعادت برسند،كه درنظام فكری و اخلاقی واجتماعی مردم ، تمام آن صفات ، و مشخصات،وخصوصیات درنظر گرفته شده باشد،وهركدام درحدی كه لازم است، به آن توجه شود.

مثلاً:یك انسان، بیشتراز حد اعتدال ، به معنویات توجه میكند، همتش معطوف میشودبه اینكه :جنبه روحانی خودش را تقویت بكند،مثل جوكی ها،انسانهای مرتاضی كه در شرق داریم، كه اگر درصورت زندگی فردیشان ، مقدار اشتباهشان ، مقدار ضرری كه خودشان، دچارش میشوند، و جامعه نیز دچار ضررشان میشود، قابل توجه نباشد، وقتی فكر كنیم جامعه ای، همه آن مسیر را بگیرند، خوب متوجه میشویم كه چطور زندگی درآن جامعه فلج میشود.یا برعكس :فردی را می بینیم كه جنبه معنویات را فراموش میكند، و فقط تمام همتش راصرف مسائل مادی از غرایز اولی و غیره میكند( البته مسائل مادی، یعنی چیزهایی كه احتیاجات را تعیین میكند)این موجود،الان نمونه اش را درهمه جای دنیا داریم ، مانند اكثرزمامداران وزور مندان و پولداران و فریبكاران ، و میدانیم كه چه آفتی برای بشریت هستند. والبته اگر خودشان هم مقیاس درستی برای قضاوت درباره خودشان داشته باشند، میدانندگه چطور انسانیت دروجودشان كشته شده.

ادامه مطلب را ملاحظه فرمایید

باوربفرمائید صدی‌ هشتاد (80 درصد) بیشترش‌ دروغ‌ است‌،  خیال‌ است‌ ، نسبت‌  به‌ حضرت‌ علی‌ هم‌ همین ط‌ور، نسبت‌ به‌ حضرت‌ ابوبكر، نسبت‌ به‌ حضرت‌ عمر، نسبت‌ به‌ تمام‌ شخصیت ها، انسان های‌ عامی‌ و كم‌ رشد ، با درست‌ كردن‌ مط‌الب‌ افسانه‌ای‌ به‌ این ها شخصیت‌ می‌دهند. در مورد این‌ حدیث‌ ما شكی‌ نسبت‌ به‌ مفادش‌ نداریم‌ كه‌ حضرت‌ علی‌ واقعا نمونه‌ علم‌ و فضیلت‌ بود ، از جهات‌ اسلامی‌ مط‌لب‌ صحیح‌ است‌،  ولی‌ معلوم‌ است‌ كه‌ فرمایش‌ حضرت‌ رسول‌ نیست ‌، به‌ خاط‌ر سبك‌ بیانی‌ كه‌ دارد و اینكه‌ هرگزحضرت‌ رسول‌ چنین‌ تعریضی‌ به‌ هیچ‌ عبارتی‌ در مورد خودش‌ نفرموده‌ است‌. و از آن‌ مفتضح تر، آن‌ روایتی‌ كه‌ درزبان‌ سنیها هست‌ و ابوبكر‌ سقف ها و عمر ... نمیدانم‌ عثمان‌ چی‌ هست‌ و خلاصه‌ از این‌ چرندها . هر دو ط‌رف‌ دروغ‌ است‌ . چون‌ اساسش‌ معقول‌ نیست‌،  هرگز از زندگی‌ پیغمبر ما این‌ را استنباط‌ نمی کنیم .

قسمتی از مصاحبه ی یک جوان شیعی با شهید کاک احمد مفتی زاده (رحمه الله علیه) که ان شا الله متن کامل آن در آینده در تارنما قرار خواهد گرفت .