ادامه مطلب را ملاحظه فرمائید ...

پس‌ از تأمین‌ غریزه‌ حب‌ ذات‌ و فراغت‌ یافتن‌ از حفظ‌ جان‌، غریزه‌ جنسی‌ از سایر غرایز و احساسات‌ بشر به‌ مراتب‌تندتر است‌. دیر زمانی‌ست‌ كه‌ انسان‌ از ناحیه‌ درندگان‌ و آفات‌ مرگبار زندگی‌، فكرش‌ آسوده‌ شده‌، ولی‌ هنوز غریزه‌جنسی‌ تنها نیرویی‌ست‌ كه‌ تسلط‌ خود را بر تمام‌ طبایع‌ وی‌ همچنان‌ باقی‌ نگاه‌ داشته‌ است‌.هر نظامی‌ كه‌ تمایل‌ به‌ عیاشی‌ و خوشگذرانی‌ دارد و برای‌ زندگی‌ هدفهای‌ عالیتری‌ در نظر نگرفته‌، بیشتر غریزه‌ جنسی‌را در مردم‌ تحریك‌ می‌كند. مردم‌ در این‌گونه‌ كشورها هم‌ از غذاهای‌ مقوی‌ و بسترهای‌ گرم‌ و نرم‌ و نیرویی‌ كه‌ از بیكاری‌و بی‌عاری‌ در وجودشان‌ انباشته‌ گردیده‌، تحریك‌ می‌شوند، و هم‌ چون‌ امور زندگی‌ خود را به‌ سهولت‌ تأمین‌ می‌كنند،به‌ همین‌ دلیل‌ فراغت‌ بال‌ و وقت‌ آزاد ایشان‌ بسیار است‌، ولی‌ چون‌ هدف‌های‌ عالی‌ روحانی‌ ندارد، به‌ ناچار خود راآماده‌كرده‌اند تا به‌ عوامل‌ تحریك‌آمیز شهوت‌ پاسخ‌ مناسب‌ و فوری‌ بدهند.

روایتی كه از محمد بن ادریس شافعی معروف است این است:

«تلك الدماء طهر الله منها سیوفنا فلنطهر منها ألسنتنا». اینها خونهایی است كه پاك كرد خداوند از آن شمشیرهای ما را پس پاك می داریم زبانمان را (از این موارد). یعنی در قتل و كشتار داخلی كه با قتل و كشتار حضرت عثمان شروع شد و تقریباً با قتل و شهادت حضرت حسن پایان یافت این مدت تاریكترین و تاسف انگیز ترین دوران تاریخ درخشان اسلام است، اهل سنت آنچه مربوط به صحابه می باشد مورد بحث قرار نمی دهند، به این دلیل كه قرآن گواهی داده است كه همه اهل خیر و صلاح و تقوی بوده اند.

حوادث آن فتنه ها یكصد سال بعد از واقع شدنشان نوشته شده هیچ امكان تحقیق نیست، غیر ممكن است كسی بتواند تحقیق كند، ظالم كه بوده و مظلوم كه بوده است.

چون حوادثی كه بعد از صد سال بررسی می شود چطور می شود دانست چه كسی حاكم و چه كسی محكوم بوده است. حوادثی در جهان صورت گرفته كه لحظه وقوعش فیلم برداری شده و رسانه های گروهی زنده جزئیاتش را یادداشت كرده، با وجود آن وقتی كه به محك تحقیق گذاشته شده، حقوقدانان برجسته گفته اند كه علل اصلی نامعلوم است.

این در مورد حوادثی است كه لحظه به لحظه گزارش از آنها تهیه شده است تا چه رسد به حوادثی كه در سال 35 هجری واقع شده و در سال 200 هجری نوشته شده، چند سال فاصله دارد چون قدیمی ترین تاریخ كه به شكل جزوه نوشته شده، در اواخر قرن دوم هجری نوشته شده است بقیه در قرن سوم نوشته شده.

كلیه مورخان اسلامی از علمای قرن سوم و چهارم هستند یعنی در قرن اول به طور كلی تاریخ نبوده و قرآن و حدیث نوشته شده است، حالا فرض می كنیم یك مورخی از پدرش جزوه هایی به ارث برده با توجه به این دو اصل اشكال ندارد كه بدانیم كه خلاصه مطالب چه می شود:

تا سال 30 هجری یعنی گذشت پنج سال از خلافت حضرت عثمان ذی النورین اوضاع مسلمین خیلی آرام بود و اسلام در حال پیشرفت و سربلندی در جامعه بود، كشور اسلامی خیلی وسیع شده بود از ابتدای آذربایجان تا انتهای سودان، الجزایر، قبرس و جواز قفقاز گسترده شده بود، اداره این مملكت با وسایل ابتدایی بدون اداره اطلاعات و بدون پلیس مخفی خیلی مشكل است، طبیعی بود كه حوادثی بروز می كند، این یك علت.

ترجمه‌: دکتر احمد نعمتی 

سؤال: چرا در حالی که ازدواج با بیش از چهار همسر برای مردان مسلمان حرام است، پیامبر (ص) اجتماع نُه زن را برای خود جایز شمرده است؟ امیدوارم که با حکمت و منطق این موضوع را روشن فرمایید. شما خود از آنچه مبلّغان مسیحی و مستشرقین درباره‌ی این موضوع به القای شبهات و دروغها پرداخته‌اند اطّلاع دارید.

جواب: هنگام ظهور اسلام، برای ازدواج با بیش از یک همسر هیچ قید و شرطی وجود نداشت و مرد می‌توانست هر چه را بخواهد با زنان ازدواج نماید و این شیوه در مورد امتهای گذشته شایع بود تا جایی که در کتب زمانهای قدیم روایت شده که داود (ع) یکصد همسر و سلیمان (ع) هفتصد همسر و سیصد کنیز داشت و هیچ شرط و قید و بندی برای محدود ساختن آن در بین نبود. هنگامی که اسلام ظهور کرد، ازدواج با بیش از چهار همسر را باطل کرد، مرد هنگامی که اسلام می‌آورد و بیش از چهار زن در اختیار داشت پیامبر به او می‌فرمود: چهار تن از این زنان را انتخاب کن و بقیه را طلاق بده، و در اختیار هر مرد بیش از چهار زن باقی نمی‌ماند.

بنابر این، تعدد زوجات منحصر در چهارتاست نه بیش از آن. همچنین، برای کسی که اقدام به تعدد زوجات نماید، شریعت عدالت را شرط قرار داده ‌است. که اگر نتوانست میان آنان رعایت عدالت را نماید، باید به یک زن اکتفا کند؛ همانطور که خداوند متعال می‌فرماید:

«فَاِنْ خِفْتُمْ اَلاّ تَعْدِلوا فَواحِدَةً»[1] «پس اگر بیم دارید که به عدالت رفتار نمی‌کنید به یک زن اکتفا کنید.» این است که برنامه‌ای که اسلام آن را برای ما آورده است. امّا، خداوند متعال پیامبر را به حکمی غیر از حکم تعدد زوجات برای مسلمانان اختصاص داد و آن اینکه برایشان لازم نگردانید که مازاد از چهار زن را طلاق دهد، و نیز نمی‌بایست زنانی را که در اختیار دارد با زنان دیگر تعویض یا جایگزین گرداند، و یا بر آنان اضافه نماید یا یکی را با دیگری عوض کند؛ خداوند متعال می‌فرماید:« لَا یحِلُّ لَکَ النِّسَاء مِن بَعْدُ وَلَا أَن تَبَدَّلَ بِهِنَّ مِنْ أَزْوَاجٍ وَلَوْ أَعْجَبَکَ حُسْنُهُنَّ إِلَّا مَا مَلَکَتْ یمِینُکَ»[2] «از این پس، گرفتن زنان و نیز اینکه بجای همسران فعلی همسران دیگری اختیار کنی، بر تو حلال نیست؛ هر چند زیبایی آنها برای تو مورد پسند افتد، به استثنای کنیزان.»

سرّ و رمز چنین حکمی این بود که همسران پیامبر دارای رتبه و جایگاه خاصّی بودند، و از حرمت و احترام شایانی برخوردار بودند که قرآن تمام آنان را به عنوان «امهات‌المؤمنین: مادران مسلمانان» به شمار آورده است.

اجتهاد

اولین دلیل ما مسئله اجتهاد علما می باشد که با این استدلال شیعیان کاملا در تضاد است ، همه می دانند که به جز مسلک اخباری که تمام احادیث و اخبار را بدون اجتهاد قبول می کنند و معتقد به صحیح بودن همه آنها هستند(که کاملا در اشتباهند چون احادیث فراوانی از پیامبر(ص) و امامان می باشند که در آنها آمده هر حدیثی که از ما به شما رسید و با قرآن مخالف بود آن حدیث را به دیوار بزنید و قبول نکنید ، پس طبق این احادیث ما حدیث جعلی نیز داریم و چنانچه این احادیث را نپذیریم و همچون اخباریون قبول نکنیم پس خود این احادیث اشتباه هستند و در هر دو صورت ادعای اخباریون رد می شود .)